Rehabilitacja w chorobie Parkinsona – informacje dla Pacjenta

Choroba Parkinsona

Rehabilitacja odgrywa szczególną rolę w utrzymaniu sprawności fizycznej i niezależności funkcjonalnej pacjentów z chorobą Parkinsona. Jako terapia uzupełniająca do leczenia farmakologicznego staje się często jedną z najbardziej korzystnych dla chorego form aktywności. Ruch, wpływając na cały organizm, wpływa na prawidłowe jego funkcjonowanie. Regularne i odpowiednio dobrane ćwiczenia fizyczne mogą mieć korzystny wpływ na ogólny stan zdrowia zarówno chorych we wczesnym, jak i zaawansowanym stadium choroby.

Rehabilitacja ruchowa może opóźniać pojawienie się lub zmniejszyć nasilenie już istniejących objawów choroby, takich jak spowolnienie ruchowe, zaburzenia postawy i chodu, hipokinezja, akinezja i zastygnięcia, zaburzenia mowy i zaburzenia stanu psychicznego. Rehabilitacja w chorobie Parkinsona obejmuje różne terapie: kinezyterapię, terapię logopedyczną, terapię zajęciową, pływanie.

Usprawnianie ruchowe należy prowadzić od początku leczenia. Ruch działa jak dodatkowy lek – poprawia sprawność ruchową, zmniejsza sztywność i ból, łagodzi zaparcia, poprawia pamięć i nastrój. Ćwiczenia powinny być dostosowane do zaawansowania choroby oraz indywidualnych możliwości pacjenta (inne choroby, wiek) oraz do profilu jego zaburzeń. Należy pamiętać o bardzo chwiejnej równowadze i znacznym ryzyku upadków, dlatego trzeba wyeliminować ćwiczenia narażające na upadki. Istnieje wiele dowodów na to, że skuteczną formą terapii ruchem może być też taniec, spacery, pływanie. Szczególnie godna polecenia forma ruchu to nordic walking (chodzenie z kijkami), która angażuje wszystkie grupy mięśniowe, jest rytmiczna, a kije stanowią znakomite zabezpieczenie przed upadkami.